Journaliste Françoise Giroud gebruikte in 1957 in een artikel in "L'Express" de uitdrukking "La nou- velle vague" om de Franse jongeren te omschrij-ven die klaar stonden om de wereld te veroveren. Met die naam zou men later ook de jonge regis- seurs omschrijven die de "cinema à papa" zat wa- ren en besloten op een andere wijze film te ma- ken. In het na de oorlog opgerichte filmtijdschrift "Les Cahiers du Cinema", van de invloedrijke film- criticus André Bazin, mochten zei naar hartelust kritiek uitoefenen op de vervelende, literaire zoge- noemde "kwaliteits film". Dit waren op dat ogen- blik zo wat de enige (dure)  films die toen in Fran- krijk werden gedraaid. In het januarinummer van
           de Cahiers maakt François Truffaut brand-
            hout van voornoemde films, in lanceert de
            "Cinéma d'auteurs". Hij bepleit dat niet de
            producers, auteurs, scenaristen of zelfs de 
            cameraman de auteur is van een film maar
            de regisseur die alles bepaalt.

Een ziekelijke, jonge Parijzenaar keert terug in zijn geboortedorp waar zijn beste jeugdvriend aan de alcohol verslaafd is geraakt. Zijn eerste kind was abnormaal en is jong gestorven. Nu is zijn vrouw weer zwanger. Ondanks de afweer en het wantrouwen van de dorpelingen probeert de Parijzenaar zijn vriend nieuwe levensmoed te geven. Het debuut van Chabrol en eerste officiële nouvelle-vaguefilm lijkt nu traditioneler dan destijds, maar is raak geobserveerd. Het camerawerk stond onder supervisie van Henri Decae, terwijl Jean Rabier cameraman was. Charles Bitsch, Claude De Givray en Philippe De Broca assisteerden Chabrol, die zelf het scenario schreef.

De overspelige moeder en kortzichtige stiefvader van puber Antoine Doinel (Léaud) ergeren zich aan zijn 'onuitstaanbare gedrag' en sturen hem dus maar naar een opvoedingsgesticht. Dat zal hem leren. 'Puur autobiografisch is het verhaal niet,' zei Truffaut in een gesprek met kunstbroeder Rivette : 'Als 13-jarige wilde ik alle misdaden van de wereld plegen, zonder ervoor te worden gestraft, maar míjn ouders waren aardige mensen." Met Truffaut kwam het nog helemaal goed, met hulp van beroemd criticus André Bazin (aan wie de film is opgedragen) ontwikkelde hij zich tot een van de grondleggers van de Nouvelle Vague.

"Hiroshima mon amour" gaat over een Franse actrice en een Japanse architect, die ieder een traumatische ervaring hebben gehad. De vrouw in Nevers, Frankrijk, en de man in Hiroshima. Als de twee de nacht samen doorbrengen komen de twee tegenstellende verhalen in beeld. Met flashbacks en documentairebeelden van de "aftermath" van de atoombom op Hiroshima wordt het verhaal verteld van twee mensen die in het dagelijkse leven het verleden niet kunnen laten rusten. Tegenstellingen en tegelijk overeenkomsten komen aan bod: het rustige stadje Nevers en het grote Hiroshima, de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog, klein leed en groot leed.