Na de tweede wereldoorlog was het bierverbruik in Nederland per hoofd van de bevolking terug- gelopen tot 10 liter. Voor de oor- log was dat een respectabele 300 liter. De branche van bier- brouwers startte dan ook in de jaren vijftig met een succesvolle campagne, want het aantal liter bier steeg met liefst 50 %.

En dat Nederlanders het bier weer best vonden kon je eind van de ja-ren vijftig merken in mijn Amster-damse stamkroeg "De Post- hoorn". Op de hoek van de P.C. Hooftstraat en de Van Baarlestraat ging het er vrolijk aan toe.

De Hollandse handelsgeest ge- trouw heeft het Nederlandse Hei- neken als een van de eersten zich weten te positioneren op de in- ternationale markten. Zo zie je boven een beeldje dat Heineken in de USA moest promoten. Helaas hebben de Amerikanen zich hier- door voor lange tijd de Neder- landers voorgesteld als een soort "boertjes van de buuten", op klompen en met een folkloris- tisch pakje en pijpje...

Vrouwen en meisjes aan de borrel waren in de jaren vijftig een doorn in het oog van Calvinistisch Neder- land en Katholiek Vlaanderen. Ze hielden het dan ook bij een ape- ritiefje uit het zonnige Italië : Martini. Een vermoutmerk van de distilleerderij Martini & Rossi in Turijn. Opgericht door Alessandro Martini, Luigi Rossi en Teofilo Sola. Aan het eind van de 20e eeuw is Martini overgenomen door de rum-fabrikant Bacardi.

Belgische Oost- en vooral West-Vlamingen hebben Zeeuw Vlaan- deren tot op de dag van vandaag nooit "buitenland" gevonden. In de jaren vijftig werd er dan ook driftig gesmokkeld. Maar hierover meer in een speciaal rubiekje. Ook mijn ouders trokken bijna wekelijks naar Sluis, Cadzand of Terneuzen (zie foto onder) waar in cafetaria "Monopole" vader zijn geliefde "Bols" proefde en wij met z'n allen genoten van een bord mosselen. De wagen van vader (een grote zwarte "Pontiac") leek erg op de auto's van de échte smokkelaars en werd aan de grens dan >ook om de haverklap grondig doorzocht.

In België mochten de sterke dranken" (met hoog alcohol gehalte) niet geschonken wor- den in de horeca za- ken. Voor een stevige borrel moest men dus de grens over...

In de jaren vijftig werd één merk pils zo populair in België dat men geen "pils" of "pint" meer be- stelde, maar gewoon om een "Stella" vroeg. Ook als men een ander biermerk dronk.
Stella Artois is een Belgische pils, gebrouwen in Leuven. De ge- schiedenis van Stella Artois gaat terug tot in 1366. Het bier ontstond in 1926, toen het als 'kerstbier' onder de naam Stella (Latijn voor Ster) op de markt werd gebracht. Het recept is sindsdien geregeld gewijzigd waardoor het bier met name in de laatste jaren aanzienlijk minder bitter is geworden.
Op de afbeelding hier boven een bierviltje uit die tijd. Bemerk dat eerst Frans, de taal van de min- derheid,  wordt vermeld : En op de afbeelding in de kollom hiernaast het fameuze Stella glas.