Ze hadden er samen met de "meester"  uren aan gewerkt : de leerlingen van de lagere school die net de vervelende trimestriële ex-amens (niemand had toen nog ooit van "toetsen" gehoord) hadden doorstaan. Ze ston- den dan ook allemaal, netjes de armen ge- kruisd, met de meester te poseren voor de gelegenheidsfoto.

Het leek wel carnaval : de eerste Kerstmannen die naam waardig, werden in vol ornaat en met grote eer op het stadhuis ontvangen. Een gelegenheid voor de carnavalsverenigingen en de dansmariekes om in een parade te kunnen optreden. Iets wat hen vroeger slechts lukte tijden de carnavalsperiode. Toen ge- loofden de notabelen ook nog in de Kerstman.

Bijna geen huiskamer zonder Kerststal, veelal onder de Kerstboom. Een omdat de televisie die kamer nog niet veroverd had zat niet iedereen naar dat kastje te staren maar kon vader nog een verhaaltje voorlezen.

Al die plat commerciële Kerstmannen en bijhorende versiering, verlichting en tierlan- tijntjes kunnen niet op tegen het sfeervolle Kerststalletje uit de jaren vijftig, waar kinderen bewonderd naar op- en uitkeken

De duistere oorlogsjaren waren achter de rug. Ramen dienden niet langer afgeschermd en de straatverlichting met bijhorende reuze kerstboom mocht weer feestelijk branden.. 

...tijdens de oorlog was dit taboe geweest vanwege het gevaar dat de vijand zich bij zijn nachtbombardementen had kunnen oriënteren op de straat- en huisverlichting.