Het is zeker niet de bedoeling om op deze pagina's de geschiedenis van de radio te schrijven. Ook niet die van de jaren vijftig. Daarover  vind men op het internet  genoeg geschiedkundig verantwoorde web- sites. Het is wél de bedoeling om letterlijk en figuurlijk een "beeld" te geven van hoe de radio toen werkte, technisch en programmatonisch.

Hier beelden van hoe men te werk ging in de omroepstudio's. Boven de presentator met assistent en een knoert van een microfoon die opnam in beide richtingen zodat die ook kon dienen bij het afnemen van een interview. Achter glas, in een eigen hok, de technicus van dienst.
Hier onder de opname voor een luisterspel (de soap of telenovelle is delatere bewerking voor TV) en helemaal onderaan een programma voor de dames. Merk op dat ze ieder hun  eigen microfoon hadden.

Hierboven de technicus aan het werk in de "techniek" (deel van de studio ruimte) met enorme draaitafels (waar 78t platen nog moesten kunnen op gedraaid worden) en toch reeds schuifknoppen, wat al een hele vooruitgang was bij de draaiknoppen die in de meeste studio's gebru!kt werden (zoals die van aan boord van Radio Caroline nog gebruikt werden in het begin van zestiger jaren).
Onder de opname van een symfonisch orkest. Niet moeilijk op voor te stellen dat het met de apparatuur van toen een heksentoer was om dit "live" en fatsoenlijk in de ether te krijgen !

Het was nog jaren wachten op "Samson en Gert", "Kabouter Plop", "Bassie en Adriaan" of "De Fabeltjeskrant".  De kleuters thuis konden alleen maar luisteren. Maar zij die het geluk hadden de opnames voor een een voorstelling te mogen bijwonen kregen het beeld er, zoals boven de poppenkast,  natuurlijk gratis bij.

Het logo van het "Nationaal Insti-tuut voor Radio-omroep" of het "N.I.R." in Nederlandstalig België. "I.N.R.." of "Institut National Belge de Radiodiffusion" in Franstalig België (zie boven). Later resp. "BRT" en "RTB". En nog later " BRTN" voor de Vlaamse uitzen- dingen. Onder het  N.C.R.V.  logo . van de "Nederlandsche Christe- lijke Radio-Vereeniging" die voor het eerst uitzond in 1924 op initiatief van de "Chr. vereeniging voor draadloze telegrafie".

Als men tegenwoordig de radio- en tv-presentatoren ziet met een "oortje met een piepklein microfoontje aan", denk dan  met weemoed terug aan de jaren vijftig waar men nog presenteerde met een microfoon, groot als een klomp, voor de neus. Hier onder twee Ameri- kaanse radiojournalisten van WFDD bereiden de nieuwsuitzen- ding voor. De namen van radio- stations in het Oosten van de USA beginnen met een 'W', die in het westen met een "K" (zoals "KISS" uit Los Angeles)

Een heel nieuw beroep had, met de komst van de radio, het levenslicht gezien : dat van radio- technicus en radiohandelaar. Het was niet langer een bijberoep voor de elektriciteit technicus, maar, zeker na de op- komst van TV, een hoog gewaardeerd be-roep Een beetje te vergelijken met computerspecialist in de begindagen van de PC"s. Er werd met nieuwe materialen gewerkt zoals het "bakeliet", zowat de "plastic" van de  jaren vijftig....