|
hey center brugge :
muziek |
|
QUADRAFONIC
SOUND |
|
|
|
 |
In het Norbert Hey Center in Brugge werd t.g.v. de
eindejaarsfeesten in 1974 voor het eerst in een
grote feestzaal in de Benelux de toen gloednieuwe
Quadrafonische Sound in gebruik genomen. Dit was
een uitbreiding van de stereo maar had, zoals de
naam het al aangeeft, 4 geluidskanalen i.p.v. 2. Op de platen (vooral LP's) was in grote letters (zie foto
links) aangegeven dat die "quadrafonic " waren. Ze konden
echter ook op een gewone stereo-installatie worden afgespeeld,
uiteraard waren dan slechts 2 sporen hoorbaar. Quadra-fonie
vereiste een speciale versterker (foto links! |
|
die de 4 kanalen kon aansturen. In het Hey Center werd echter een afzonderlijke versterker per kanaal gebruikt.
Vier hifiversterkers met groot vermogen (1 per kanaal)
leverden een stevig maar professioneel geluid. Zonder de
gebruikelijke vervorming. Met een 'pot" voorzien |
|
van een hendeltje kon men het
geluid geheel of gedeeltelijk naar 1 kanaal sturen. Om aldus de indruk te verwekken dat de muziek
rond de zaal of de dansvloer draaide. Norbert maakte hier dankbaar gebruik van om ook met
gewone stereo-platen een quadrafonisch effect te bekomen. Rechts de hoezen van enkele Quadrafonische LP's :
"Funny Girl" (Barbra Streisand), "The Dark Site Of The Moon" (Pink Floyd) en "Desire"
(Bob Dylan). Quadraphonie was de voorloper onze surround sound en bestond ook op tapes.
|
 |
|
|
|
|
DE GEHEIMZINNIGE HEY CLUB SINGLE |
|
|
De zgn. zeezender wet (verbod op radio-uitzendingen van op zee, ook
van buiten de territoriale wateren) was nu ook door Nederland
aangenomen en in werking ge-steld. Zoals te lezen in het Radio Mi Amigo Web
bleef deze (nu echte) piraat uitzen-den. Zoals hij Sylvain
Tack vertelde was Norbert "geen avonturier". De illegale
toestanden in België en later Spanje zag hij niet zitten, en
begon een eigen zaak in Brugge : het Norbert Hey center.
Sylvain bood Norbert gratis publiciteit op de zender aan t.g.v. de opening van zijn zaak. De Belgische gerechtelijke
diensten waren echter al volop jacht aan het maken op de
adverteerders op de nu illegale zender. Om dit te omzeilen nam
Nor-bert in "zeven haasten" een single op met op de
A-kant een
eigen nummer waar Hans Kusters een hoempa versie van
had laten opnemen. Op de B-kant kwamen dan Norbert jingles
en...de publiciteit voor de opening van de Hey Club te staan. Norbert kon nu aan de recherche vertellen dat hij helemaal
niet adverteerde op de zender. Maar dat zijn vrienden DJ's bij
Mi Amigo's het singeltje gratis draaiden op de zender.
Tjaaa...en daar kon hij nu toch ook niks aan doen.
|
| Beluister het Hey Club Lied in de muziekkstudio : |
|
|
Met dank aan Jean-Pierre Roosebrouck die ons niet alleen de scans van de A- en B-kant van de single bezorgde, maar ook een mp3 van de audio. |
|
|
|
DIE POPULAIRE AIRHOSTESS... |
|
|
|
 |
Een regelrecht bisnummer uit de
Norbert show in het Hey Center : de parodie op het Tura nummer "Mijn Air
Hostess", dat later trouwens ook door Raymond van het Groenenwoud zou
gecoverd worden. Bij iedere uitvoering amuseerde niet alleen het publiek
zich kostelijk, maar ook het duo Norbert en Rik (Hey Groep muzikant, DJ en danser
). |
|
|
|
|
NORBERTS HEY COMPANY |
|
|
|
 |
Hey Toppers" was de naam van Norbert's eerste orkest, en bestond hoofdzakelijk uit muzikanten die uit
de jazz-big-band van Eddie Dorsan kwamen. Later evolueerde de groep van een 'orkest' tot een echte
pop- en soul-band. De normale bezetting was negen man. Door de bijna dagelijkse optredens werden de
muzikanten beroeps en Norbert was de eerste om hen te laten genieten van de sociale wetgeving. Will Tura
en Marva zouden dit pas later doen. De band bestond dan uit 6 muizkanten en werd tot 10 uitgebreid voor
TV- en andere belangrijke optredens. Na de opening van het Hey Center duurde het niet
lang of Norbert starte ook hier met een eigen band. De "Hey
|
|
|
Company" (zoals op de foto links re zien) was een uitgesproken pop- en vooral rockband . |
|
|
|
|
|
|
|
|
