Samen met het productiehuis Off World en producent Manu Riche kwam Mieke Struyve (foto links boven) op het idee een documentaire te draaien over Sylvain Tack. Productiehuizen zijn steeds op zoek naar interessante onderwerpen voor producties die de interesse van nationale omroepen kunnen opwekken. Sylvain's rol in de Vlaamse muziekwereld en het medialandschap, vonden ze heel boeiend. Het doorzettingsvermogen en durf om dergelijke projecten uit te wer- ken zijn fascinerend. Ook het creatieve talent waarmee hij zich omringde. En het leven van Sylvain Tack vertelt zich als een roman. Helaas zonder "happy end".

En Mieke begon aan de opzoekingen met de accuraatheid en vasthoudendheid van een BBC reporter. Interviews met o.m. de ex-vriendin van Sylvain Tack, Peter van Dam en Eddy Govert, brachten haar al een stuk verder. Toen kwam ze bij Norbert terecht die haar meteen in contact bracht met Nederlandse vrienden. Will van der Steen en Bert Bennett hadden, zoals Norbert zelf, een flink aandeel in het tot stand komen van Radio Mi Amigo. Na een eerste afspraak met Norbert bezocht Mieke nog eens het graf van Sylvain Tack en stelde vast dat het er nog altijd even verlaten bij lag...

Via Norbert trok Mieke Struyve naar Nederland, waar ze helemaal in het Oosten in Enschede Bert Bennett ontmoette, die tegenwoordig bij RTV Oost aan de slag is. En nog verder naar het Noorden ontmoette ze in Groningen, Hans Knot, de man die een levende encyclopedie is over de geschiedenis van radio en spe-ciaal de diverse zeezenders.
Mieke werd er door Norbert ook op gewezen dat de internet "Radio Mi Amigo 192" plannen had om uit te zenden van op een zendschip. Zo kwam zij in contact met Bart van der Laan en het gevolg was dat op 30 augustus een TV crew in Harlingen verscheen. Op de foto helemaal boven : de ploeg filmt het schip van aan de wal. Boven links : de ploeg aan het werk aan boord Boven rechts : zo'n unieke kans om de originele DJ's nog eens aan boord van een zendschip te filmen laat men niet liggen. Boven onder : De BRT is al lang VRT geworden (Vlaamse Radio en Televisie) maar een leukerd had nog een oude affiche gevonden en opgehangen om de filmcrew te verwelkomen !

"The Boat That Rocked" is als film een muzikale komedie die zich afspeelt  in 1966 en die een piratenzender volgt op een schip in de Noordzee. Een aantal rebelse dj's worden gevolgd die muziek draaien in een periode waarin popmuziek haar hoogtepunt beleefde. Tot daar enkele feiten die de waarheid geen geweld aandoen. Regisseur en scenarioschrijver Richard Curtis groeide op als kind in de jaren '60 en was een groot fan van popmuziek. Toen hij het script schreef van de film, die in april 2009 in de bioscoopzalen kwam, probeerde hij te voorkomen dat het een historische film zou worden. Dit deed hij om niet aangeklaagd te kunnen worden. En terecht. Want het grootse deel van de film is zuivere fictie. Het leven aan boord van een zeezender was ver van comfortabel en een stuk saaier dan in de film wordt voorgesteld. Dat horden knappe meiden om de haverklap op bezoek kwamen (zie foto boven) maakt deel uit van de romantische fictie. In werkelijkheid was zo'n bezoek met een tender (scheepje dat de verbinding van het schip met de wal tot stand bracht en het zendschip van proviand en programma's voorzag) alleen mogelijk in de zomer. En de meiden waren veel minder talrijk en veelal minder knap...

Het verhaal over zeezenders en radiopiraten blijkt, ook na méér dan 40 jaar, zo boeiend dat er wereldwijd nog veel aandacht voor bestaat. Zoek maar eens op het internet ! Uiteraard heeft dit ook te maken met de onvergetelijke "sixties music" die onafscheidelijk verbonden blijft met die zeezenders.

Wie de film gaat zien, of gezien heeft, vraagt zich stellig af, wat er in werkelijkheid is gebeurd op schepen zoals die van Caroline, Mi Amigo, Atlantis, Veronica en Noordzee. Die lagen voor anker in internationale wateren en de documentaire van Mieke Struyve zal ongetwijfeld veel dichter de waarheid benaderen dan wat er allemaal in de film op het fictieve zendschip "Radio Rock" gebeurt. Een dek vol knappe meiden in bikini (zie foto boven links) is om iedere zeezender DJ te laten dromen. Laat staan dat  bij valavond of nacht (foto boven rechts) sex-in-de-hut een dagelijkse bezigheid was. Drugs daarentegen...

Acteur Nick Frost vertelde dat hij ter voorbereiding vier maanden lang enkel luisterde naar muziek waar zijn personage van hield. Hij vond het een fysiek intensieve rol, omdat er draaidagen waren waarop hij tien uur achter elkaar moest dansen op een boot. Curtis zei dat filmen op een boot verrassend makkelijk ging. Er waren af en toe problemen als er storm was, maar daar hield het bij op. Volgens de regisseur hadden voornamelijk January Jones en Emma Thompson last van misselijkheid ( de zgn zeeziekte).