Het was de Eindhovense drukker, wijlen J. van Haaren, die mid- den in de oorlog het eerste nummer van dit later beroemd ge- worden blad in zeer beperkte oplage op de markt bracht. De druk- kerij bestaat nog (nu aan de Fransebaan), het tijdschrift helaas niet. Om de Duitse bezetter om de tuin te leiden werd de prijs in Belgische francs vermeld. Want Amerikaanse muziek was zwaar verboden... en Tuney Tunes bevatte de teksten van songs uit de USA. Exemplaren van Tuney Tunes zijn nu een collectors item en er worden 'gekke prijzen' betaald om oude nummers van het blad in handen te krijgen.

De uitgever van Muziek Expres was een lange tijd een  voor- aanstaande figuur in de Nederlandse showbizz. Niet alleen door ME (veel gebruikte afkorting voor Muziek Expres) maar hij had ook een eigen theaterbureau, organiseerde jazz- en popconcerten en bracht wereldsterren naar Nederland. Lang voor de Veronica en andere hitparades waren ook de hitlijs- ten van ME bepalend. Acket zou later andere muziektijd- schriften, zoals Tuney Tunes (zie boven) opslorpen.
Covers uit de diverse periodes zijn te bekijken hiernaast rechts.

Begin van de zestiger jaren werd de tijdschriftenmarkt overspoeld met magazines voor "teenagers" (tieners). Eenmaal twintig leek je niet meer mee te tellen. Enkele pientere Nederlandse uitgevers zagen het "gat in de markt" en begonnen met de uitgave van een maandblad dat zich specifiek richtte tot die jonge lui die net de tienerjaren achter de rug hadden. Natuurlijk kwam ook die trend uit de USA, waar men al lang de "twens" (twintigers) had ontdekt.
Het blad bracht korte en romantische liefdesverhalen, rijkelijk en in kleur geïllustreerde reportages over wat wij nu "BV's" zouden noemen en introduceerde ook in de lage landen het fotostripverhaal. "Romance" was van huis uit Nederlands was ook te koop ook in Vlaanderen.

In de eerste helft van de jaren zestig bekampen Muziek Expres en Muziek Parade elkaar om de gunst van de lezers, Tuney Tunes verhuist naar de achtergrond omdat men niet meedoet aan de trend om meer foto's en kleurenposters te publiceren, maar men de oude formule hanteert met veel tekst. De concurrentiestrijd neemt soms vreemde vormen aan: een tijdlang kan Muziek Expres geen songteksten publiceren die uit werden gegeven door de eigenaar van Muziek Parade. MP had ook lange tijd een eigen programma op Radio Luxemburg. Met de explosie van popmuziek in de jaren zestig verschijnen ook nieuwe titels.  Rond 1985 is de concurrentie zo groot dat het blad verdwijnt.