In aanloop van de komende verkiezingen doen partijleiders en hun woordvoerders hun uiterste best om ons, de brave kiezer vanuit onze onwetendheid, hun nobele plannen voor de toekomst van en in Nederland duidelijk te maken. Via de media worden we in korte tijd overstelpt met beloftes en vermeende zekerheden.
Als de uitlatingen hun effect dreigen te missen gaan de boodschappers zich bezighouden met minder democratische zaken. Ze formuleren plots breekpunten , oftewel proberen als minderheid de meerderheid tot hun (minderheid-)standpunt te dwingen. Links kan dan niet met rechts en binnen links kan men dan niet meer met elkaar tot een consensus komen, als men volhardt in het breekpunt. Alhoewel juist in de politiek beloftes meestal weinig schuld maken.
Wonderlijk fenomeen in een verworven democratie.
Maar eensgezind zijn de dames en heren wel. Het beleid moet omgebogen worden, waarbij de huidige regeringspartijen en kamerleden voor het gemak vergeten dat ze zelf debet zijn aan de problemen. Men rekent kennelijk op de collectieve vergeetachtigheid van de media, want er zijn nauwelijks journalisten die vragen naar de in het verleden be-oogde en behaalde resultaten, behalve dan dat men Dhr Drees in verband weet te brengen met de na de oorlog verworven AOW, oftewel het nationale pensioen. En dat “rijks”pensioen moet kennelijk op de helling. Echte bewijzen horen we niet. Alleen toekomstvoorspellingen. Alsof we ons gemeld hebben bij paranormaal begaafde wezens. Maar toch heerst de zekerheid over 1 feit: we geven teveel geld uit. En notabene geld dat er eigenlijk niet meer is of straks niet meer zou zijn.
Er zijn dan een aantal opties beschikbaar.
Ambtenearen mochten een groot aantal voorzetten doen, daarbij zichzelf zorgvuldig buiten schot plaatsend. Vooraanstaande economen werden bijvoorkeur niet geconsulteerd. De kiezer mag kiezen. Stemwijzers staan hem of haar daarin bij. De broekriem wat strakker aanhalen? Geld bij laten drukken? Al wordt dat anders verwoord. Of meer geld halen bij de medemens, de belastingbetaler. Dat laatste komt neer op lastenverzwaring. Oeps, dat klinkt niet sexie. Maar we zouden het tocht moeten doen, maar dan en dat klinkt leuker, onder het motto: bezuiniging.
Goed idee, ik ga meer bezuinigen.
Jawel, op werk.
Mijn verkiezingspunt staat vast, ook na de negende juni 2010