Ondertussen is de zoveel miljardste aardbewoner na het geven van enig levensteken gehuldigd.
Hoge hotemetoten hebben zich zodanig ingespannen dat men op meerdere plekken
op onze aardkloot het heuglijke feit meende te kunnen vieren.
Maar is zo’n feestelijke stemming wel gepast?
De almaar uitdijende wereldbevolking kan nu al menig (natuur-)ramp niet weerstaan.
Ondanks alle vergaderingen zijn we nauwelijks instaat om ons voedsel en de bijbehorende produktie behoorlijk over de wereld te verdelen, alle technische hoogstandjes ten spijt.
Tot overmaat van ramp kondigt een hooggeleerde heer aan dat de 1000-jarige bewoner inmiddels geboren
kan zijn.
Daar moet ik niet aan denken: bijna 1000 jaar werken? Of bijna 1000 jaar chronisch ziek zijn?
Bijna 1000 jaar last hebben van overgewicht?
Of met ons a-sociale systeem een beroepswerkloze 1000 jaar betalen voor nietsdoen?
Of bijna 1000 jaar hetzelfde beroep, inclusief het bijna onvermijdelijke horloge of de envelop met inhoud bij het afscheid?
Na hoeveel jaar werken, dan dat afscheid?
Hoeveel jaar doorzeuren over de pensoenleeftijd?
En vanwege het geharrewar daarover, hoeveel jaar in totaal in staking gaan?
Het 500-jarige huwelijksjubileum? En hoe gaan we dat dan noemen?
Bijna 1000 jaar nagenoeg dezelfde politici?
Of dezelfde onverantwoordelijke zakkenvullers bij de banken?
Inderdaad, ik moet er niet aan denken, in geen duizend jaar.
Alhoewel, bijna 1000 jaar samen met mijn geliefde?
Daar teken ik direkt voor.

Groeten van Willem.