Toen een paar jaar geleden de Belgische politiek van de ene crisis in de andere sukkelde, werd er boven de Moerdijk meewarig naar de zuiderburen gekeken.
De voorbije maanden hebben de Nederlandse politici er op hun beurt een ongelooflijk zootje van gemaakt. En ze konden niet eens de Walen als excuus voor hun eindeloos gekibbel gebruiken.
In dergelijke omstandigheden halen Vlamingen een oeroud spreek- woord boven ; "De pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet". Als deze <wijze woorden ook in Nederland gekend zijn, weet ik niet. Ze zijn echter na de afgelopen maanden zeker van toepassing.
En straks komt er bij de verkiezing in Nederland bijna zeker een "zwarte woensdag". Zoveel jaar na dat Vlaanderen zijn "zwarte zon- dag" beleefde toen het Vlaams Blok (nu Vlaams Belang) met de ver- kiezingsprijzen ging lopen.
In Vlaanderen kreeg de Waalse politica Joëlle Milquet (foto boven tweede van rechts) toen de naam "Madame Non", omdat ze halsstarrig "neen" bleef zeggen op alle pogingen tot compromis. In Nederland struikelde het kabinet over hetzelfde onverbiddelijke "neen" van Wouter Bos (foto boven uiterst links). Een voorbeeld van onze compromisloze maatschappij, maar men zonder verpinken "neen" zegt tegen de aanleg van een ringweg, de te hoge boom in de tuin van de buurman, het leger in Uruzgan of de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde.
En ondertussen vallen in handel en industrie de ontslagen met bosjes van honderden tegelijk. In België bracht Herman Van Rompuy eindelijk rust in het kippenhok. Ik hoop dat hij in Europa hetzelfde kan bereiken. Stilletjes werken aan de weg en de anderen laten praten. En de prioriteit geven aan het herstelbeleid, zoals men tegenwoordig eindelijk heeft ingezien in België.
Is er in Nederland nu echt iemand die geloofd dat men met de de- magogie van Geert Wilders, Rita Verdonck of de SP uit het slop zal raken? En zo ja, mag ik hier dan sterk aan twijfelen ?